stress.

ik kan gewoon niet meer dan twee dingen op xe9xe9n dag doen. Zelf xe9xe9n telefoontje, boodschappen en studie is dan te veel. belachelijk. Ik kan komende twee weken even niet naar therapie door tentamens. Maar dat mag niet van de therapie.. dus moet ik voor tentamen even langs komen. Ik merk de stress al oplopen. Ik loop al ontzettend achter, en dan moet ik ook nog eens naar therapie. Klinkt erg klagerig.. maar zo ervaar ik het ontzettend.
Maar het is wel goed van dgt dat dit moet, anders zou ik het vaker doen, zonder een geldige reden. Toch merk ik de stress, dit merk ik omdat ik me niet kan concentreren, ik de neiging en gedrag van destructie heb etc.

Je wordt gewoon wakkker. Studie is leuk, vrienden zijn leuk, pyrrha is leuk, werk is leuk. Maar dan wordt je wakker en zie je de feiten onder ogen. Studie gaat nog jaren duren, ik doe ongeveer twee-drie jaar over xe9xe9n studiejaar. de vraag of ik uberhaupt mn bachelor en master ga halen is erg lastig. Het voelt nutteloos, als ik me zo depressief voel. Waarom zou ik studie doen, als ik niet eens wil leven en kan leven. Pyrrha is mn engeltje, tevens C en S. Maar toch merk ik constant de angsten, terecht of onterecht doet er even niet aan toe. Dat het me moeite kost om af te spreken, terwijl ik eigenlijk weet dat t altijd wel leuk is. Maar ook weet ik dat ik me daarna toch weer klote voel. ik probeer te genieten van de leuke dagen, maar de angst en het feit dat down gevoel omhoog komt..

Als ik dit van andere mensen hoor en lees, denk ik waarschijnlijk zoals mn omgeving. Nou toch iets anders, maar je probeert altijd positiviteit door te geven. De goede dingen op te noemen. Ik lees de reacties hier, en ik voel ze niet. Ik vind het wel fijn, maar het voelt niet als waarheid. Ik ga misschien in een aantal dignen vooruit (alcohol bijvoorbeeld) maar ik vervang het met andere dingen. Ergens, als ik erg ‘duister’ voel wil ik helemaal NIET horen dat t wel goed komt, nee want mijn gevoel wordt op dat moment (naar mijn mening) niet serieus genomen. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Ik weet dat mn gevoelens en gedachtes wel serieus genomen worden, maar ik voel me zo hypocriet, omdat ik niet alles kan vertellen. of zo iets?
mn geest is alweer helemaal wazig. ik geloof datik in cirkeltjes denk en schrijf. En dan moet ik ook nog studeren. en straks geld verdienen, tja want dat moet ook.

Familie, en waaronder C en S zeker behoren, zijn erg dierbaar voor me. Het maakt dat ik probeer door te gaan, niet om een schuld gevoel aan te praten als er iets mis is gegaan, maar meer als tja iets haha. maar de constante angst voor verlating, zelf door zappa, Pyrrha en huppie.. damn.

soms beheersen angsten, woede en verdriet je leven, of eigenlijk soms komen blije gevoelens en beheersen die je gevoel voor xe9xe9 dag (?). je vecht, je probeert, je probeert ook eerlijk te zijn, maar je loopt tegen de muur door aangeleerd gedrag en diepliggende gevoelens en gedachtes.

Gaat dit over? ik denk het niet

S*