De laatste tijden heb ik weer (helaas) veel last van flashbacks. De nare dingen die gebeurde.. maar ook de leuke dingen met hxe9m vorig jaar. Waar ik last van heb.
Ik vind het lastig, ik zie hem ook iets vaker nu (door werk). en dat maakt het niet echt heel heel heel erg gemakkelijk. Maar praten erover lukt me niet. Ik voel me bezwaard erover te beginnen, en ik krijg ook niet echt de steun die ik nodig heb. Soms, nee vaak eigenlijk, wil ik dat mensen vragen hoe t met dat gaat. Met het verwerken van aantal jaar geleden en nare gebeurtenissen (seksueel dus). ik kan t niet echt opschrijven merk ik al. Maar ik merk dus dat niemand echt vraagt: goh kan je het verwerken, hoe kan ik je helpen, kan ik je steunen of knuffelen. of (wat ik soms echt tot schande verwijt naar mn broer en vader) : kan ik ze niet in elkaar slaan voor je. Ik vind dit echt erg dat ik dit denk, dat ik dit wil. Maar tja. ik schrijf t op. ik zeg t niet. tegen niemand niet, zelfs niet therapeut.

Is het een obstakel voor mijn omgeving om te vragen hoe de verwerking loopt? denk men dat ik erover heen ben. Kan ik me gewoon niet voorstellen. ik bedoel. ja ik heb klote dingen mee gemaakt, dat verwerk je toch niet zomaar? maar er wordt niet over gepraat. en mijn gedrag? als een hoer gedragen, en ik vind t wel goed zo. ik bedoel maar hoe hypocriet en averechts is dit? ik weet echter wel wat ik wil. maar kan t niet. ik huil nu en wil schreeuwen. snijden, drank, coke, dood.
waarom vraagt niemand t? of heeft t ook met mijn reacties te maken? want ik hoor wel vaker dat t moeilijk is kritiek of what ever te geven omdat ze bang zijn dat ik dan in n crisis geraak. Tja, maar die kans is er altijd, dus ook zonder kritiek. en kritiek is ook fijn, brengt me naar de grond, geaard me. zorgt dat ik zie dat emoties te ver overstijgen.

Heb t met therapeut over gehad, over de bps bedoel ik en beetje over wat ik nu ervaar qua flashbacks met hxe9m. maar er was te weinig tijd.  hoe moet ik dit oplossen? kan dit ook opgelost worden?
uberhaupt… kan ik ooit normaal functioneren? want ik voel van niet. En je kan van alles zeggen: negatief zelfbeeld, niet realistich maar sommige dingen die voel ik werkelijk goed aan. Ik voel de pijn anderen, leugens van anderen en ik voel ook wat ik wel of niet kan. En ik weet het. Maar ja, hoe kan je tegen je ouders zeggen: eigenlijk wil ik opgeven, maar ik blijf probreren door en om en voor jullie. hoe kan je zeggen dat je een soort van testament al klaar hebt. Met de weet dat t snel over is, de pijn. maar de pijn bij je ouders en vriendne blijft wel. Hoe kan je zeggen dat je eigenlijk niet meer wilt en gewoon DOOD wilt, maar dat t niet lukt omdat die klote mensen je niet willen los laten?

want eigenlijk. ik heb de kracht er niet meer voor. het is gestopt. het is klaar.
maar hoevaak hgeb ik een suicide poging gedaan? 10 keer? zoiets? en dan stopt t op tijd. wordt je gered bij de trein, werken de pillen niet (te weinig dus zelfs na 20 pillen) of is t net niet diep genoeg door gesneden.

ik ga mn bed in vandaag. ik kom er niet meer uit.