Vandaag had ik voor de eerste keer de DGT-groep. Ik was gespannen, maar had het niet echt helemaal door. Ik wilde niet gaan, dacht dat het kwam omdat ik doodop ben. Vanochtend om 04:00 opgestaan omdat pyrrha heel nodig naar buiten moest. Daarna kon ik natuurlijk geen oog dicht doen, maar zij wel. natuuuuurlijk!!!

maar ik liep naar de metro. Moest even wachten (het kritische punt voor mij om weer terug te lopen). Maar opeens zat ik in de metro, na een aantal sigaretten in 10 minuten. En dan wordt de druk om terug te gaan iets minder, en de druk om te gaan groter. Ik ging dus uiteindelijk. Ik moest eerst even een kennismakings gesprek met xe9xe9n van de ‘trainers’ hebben, over de regels over DGT. Zeer duidelijk.. ik mag niet meer dan vier keer achter elkaar afwezig zijn. Eigenlijk moet ik gewoon proberen elke keer op te komen dagen.. want dan alleen kan het helpen, althans kan t misschien helpen. En.. wat misschien ook wel het belangrijkste is.. ik mag niet onder invloed van alcohol en/ of drugs zijn. natuurlijk weet ik dit wel, maar op papier zet me soms even net weer meer aan t denken?!!

We zouden met z’n zessen zijn, met mij inbegrepen. Maar helaas hadden zowieso twee al van te voren afgebeld. en twee anderen kwamen gewoon niet opdagen. Helaas. Nuja helaaas, zeer klote zelfs. Eerste (en nog steeds) gedachte: ze kwamen niet omdat ik, de stomme klote nieuweling, zou komen. Tja.
Veel over de eerste training weet ik al, tja de invloeden (genetisch en omgeving) voor bps. Merkte wel dat ik amper met mn concentratie en gedachtes erbij kon blijven. Ik zat om me heen te kijken, constant de kamer te controleren. de mensen te traceren, te meten en te bepalen wat ze denken over mij… tja again.

Nu voel ik eerlijk gezegt niet veel, of eigenlijk niks. Maar merkte wel dat ik het wel (denk ik) fijn vind mensen te ontmoeten die t zelfde voelen en denken.. natuurlijk niet geheel maar zeker veel meer in de buurt dan mijn ouders en vrienden. En dat heb ik toch wel nodig, want ik blijf me apart en maf en dom en raar voelen, (zowieso), maar vooral bij de "normale" mensen. Klinkt beetje lullig, zo bedoel ik het zeker niet. Maar… soms heb ook behoefte aan lotgenoten, die echt weten waar je het over hebt. Hoe stom het is dat sommige gedachtes en gevoelens opeens omhoog komen, dat je moeilijk en langzaam naar een lager level kan komen, en dat spanning zoveel weergeeft. Dat je stomme dingen doet.. maar vooral dat je eraan wilt werken. Niemand kan een ander voor 100% begrijpen, maar iemand die het zelfde meemaakt, komt toch net wat dichterbij..
ik bedoel maar.. verlatingsangst.. bij iedereen. Niemand begrijpt het echt. Voelt het zoals ik het voel, de verlammende angst, verdriet en angst bij dit gevoel.

Voor de rest heb ik nog steeds moeite met N. Vind het moeilijk om toe te geven. Ik weet dat t voornamelijk met mijn gedrag te maken had: aanhankelijker, erg afstandelijk, alleen seks willen, ruzie met mensen terwijl hij in een mijn kamer zat. Tja. wat zou je anders denken: dat mens is maf. En t feit dat ik ook nog eens niet eerlijk tegen hem was. En ik weet bijna zeker dat hij t toch echt wel weet. Ergens wil ik die tijd weer terug.. ik kan me moeilijk heugen wanneer ik zoveel had gelachen. Ik lachte bijna altijd wel.. was gezellig. En, ookal ondanks zijn inlevingsvermogen en aandachtsproblematiek, wist ik wel dat hij iets snapte. Maarja. Dat is verledentijd.. Maar het heden: hoe moet ik dan verder? Want met mannen, ik weet dat ik geen relatie aan kan. Maar ik zou t niet heel heel heel erg vinden om een relatie te hebben. En dan de angst dat hij weg gaat, me verlaat omdat ik dom, lelijk, vet, walgelijk etc ben.

Eigenlijk kan ik wel duizenden bladzijdes schrijven over hem, andern etc. Maar t gaat me toch niet helpen. Nooit. Het praten helpt me niet, althans tot nu toe.