waar moet je beginnen? zondag avond ging t al niet goed. dat was al duidelijk.. duidelijke gedachtes en acties van mezelf. maar uiteindelijk doodop geworden van emoties.. dat ik in slaap sukkelde.. zonder heel heftige wonden.

Maandag therapie groep.. ik ging heel down er naar toe.. voelde me klote.. Maar het ging daar opeens zo anders. Eeen act-muurtje over me heen. Ik was zelfs totaal sociaal en begon te praten. Het ging ook wel goed na de therapie. Niet echt een aanleiding voor de crisis in de avond.
Maar dan ruzie.. heftig blijkbaar. Bits en pieces still stays.. not all clear..

Ik eindigde opeens in de badkamer. En het bloed bleef maar stormen en komen, en kon t niet stoppen. Het lukte me niet. Geraakte toch wel in paniek, maar ook was ik verdoofd.. Maf gevoel. J had mn ouders net gebeld (ze was er al, en had dus de ruzie met haar). En mn vader kwam gelijk langs. Het bloed bleef maar komen en komen. Toch vrij te diep gesneden dus.
Hij wilde met me naar SEH.. kijken of het niet gaat ontsteken en of t gelijmd/gehecht moet worden. Genante vragen van de dokter xe9n verpleegers. een man die constant kijkt naar me (moet er erg afwezig hebben uitgezien of gewoon gek haha)… Vader die sterk blijft maar ondertussen belt met mn moeder en broertje..

Moest slapen bij hun.. ging mee. Ben nog steeds niet in mn geest merk ik.. nog steeds verdoofd en gevoelens uitgeschakeld.. Tenzij ik het erover heb dan knalt alles los en wordt ik woest en verdrietig en krijg ik weer nare gedachtes en buien. Thuis slapen was misschien wel fijn voor mn ouders.. maar voor mij absoluut niet. Boze broer.. woest eigenlijk.. waardoor ik weer belande in zeer negatieve gedachtes. Mijn moeder die ook niet reageerde zoals ik het nodig had.. ok ik snap het. Ze zijn geschrokken en dan kan je niet reageren zoals het 'hoort'.. De enige die het kon was mijn vader.. hij had ook vrij snel door dat t weer niet goed ging en moest met hem blijven praten. Maar ik wilde gewoon slapen. verdoofd zijn.

En nu dus nog steeds verdoofd. Wel al gesprek op therapie gehad en met mn ouders. Deed me al wat beter. Mijn ouders reageerde zeer sensitief, ze verwijten me (geloof ik) niks dat ik heb gesneden. Wel dat ik niet optijd heb gebeld, maar heb uitgelegd dat t allemaal zo snel ging. Blijkbaar was ik dus ook flauwgevallen van de spanning en woede en blijkbaar daarna opeens in de badkamer. Het ging gewoon te snel.
Ze snapte opeens ook wat meer, dat BPS niet altijd de oorzaak is van ruzies. Want kom op.. mijn normen en waarden zijn vrij normaal (strikt maar normaal), alleen reageer ik zoveel heftiger dan anderen. Maar die reacties maken dat men denkt dat ik de schuldige ben. En ze zien het niet zo (niet dat ze me als schuldig zagen, maar wel als grote oorzaak ervan). Maar ze zien nu dus ook in dat andere mensen ook echt klote kunnen zijn en ik daarop dan wel heftig reageer maar wel terecht (maar te heftig!!)… dit gaan ze weer vergeten dat weet ik zeker. maar dat vind ik ook niet erg, ze zijn mensen. Lieve mensen maar mensne.. en dan kunnen ze niet constant zichzelf herrinneren aan t feit dat ik ook wel eens gelijk heb

En voor het eerst dat ze meer hulp willen. Ik weet niet of ik wel een 'systeemgesprek' wil, ga het al snel doen omdat zij t willen.

Merk dat het lastig is deze wonden. Ze doen pijn, of gaan jeuken (wel goed nieuws) en in deze warmte met lange mouwen is klote.. zwaar klote.. maar dat is dan wel mijn schuld. Toch blijft het vervelend en klote. En ook triggerend als ik ze ga behandelen om ze niet open te halen of verder te snijden. (want bij verschonen kom ik terug naar de situatie en dus terug in de emoties en dus terug in de snij drang). Ik zorg ervoor dat ik ze deze keer goed verzorg. Maar is behoorlijk lastig.

Dus tot voor nu, elke dag iets proberen te doen.. overdag en 's avonds. Of werken/ therapie/ afsrpeken of heel vroeg naarr bed. En dan zie ik later wel hoe ik er verder mee om moet gaan en hoe ik er weer van kan leren.

Als dat al kan….