waar moet je beginnen? zondag avond ging t al niet goed. dat was al duidelijk.. duidelijke gedachtes en acties van mezelf. maar uiteindelijk doodop geworden van emoties.. dat ik in slaap sukkelde.. zonder heel heftige wonden.

Maandag therapie groep.. ik ging heel down er naar toe.. voelde me klote.. Maar het ging daar opeens zo anders. Eeen act-muurtje over me heen. Ik was zelfs totaal sociaal en begon te praten. Het ging ook wel goed na de therapie. Niet echt een aanleiding voor de crisis in de avond.
Maar dan ruzie.. heftig blijkbaar. Bits en pieces still stays.. not all clear..

Ik eindigde opeens in de badkamer. En het bloed bleef maar stormen en komen, en kon t niet stoppen. Het lukte me niet. Geraakte toch wel in paniek, maar ook was ik verdoofd.. Maf gevoel. J had mn ouders net gebeld (ze was er al, en had dus de ruzie met haar). En mn vader kwam gelijk langs. Het bloed bleef maar komen en komen. Toch vrij te diep gesneden dus.
Hij wilde met me naar SEH.. kijken of het niet gaat ontsteken en of t gelijmd/gehecht moet worden. Genante vragen van de dokter xe9n verpleegers. een man die constant kijkt naar me (moet er erg afwezig hebben uitgezien of gewoon gek haha)… Vader die sterk blijft maar ondertussen belt met mn moeder en broertje..

Moest slapen bij hun.. ging mee. Ben nog steeds niet in mn geest merk ik.. nog steeds verdoofd en gevoelens uitgeschakeld.. Tenzij ik het erover heb dan knalt alles los en wordt ik woest en verdrietig en krijg ik weer nare gedachtes en buien. Thuis slapen was misschien wel fijn voor mn ouders.. maar voor mij absoluut niet. Boze broer.. woest eigenlijk.. waardoor ik weer belande in zeer negatieve gedachtes. Mijn moeder die ook niet reageerde zoals ik het nodig had.. ok ik snap het. Ze zijn geschrokken en dan kan je niet reageren zoals het 'hoort'.. De enige die het kon was mijn vader.. hij had ook vrij snel door dat t weer niet goed ging en moest met hem blijven praten. Maar ik wilde gewoon slapen. verdoofd zijn.

En nu dus nog steeds verdoofd. Wel al gesprek op therapie gehad en met mn ouders. Deed me al wat beter. Mijn ouders reageerde zeer sensitief, ze verwijten me (geloof ik) niks dat ik heb gesneden. Wel dat ik niet optijd heb gebeld, maar heb uitgelegd dat t allemaal zo snel ging. Blijkbaar was ik dus ook flauwgevallen van de spanning en woede en blijkbaar daarna opeens in de badkamer. Het ging gewoon te snel.
Ze snapte opeens ook wat meer, dat BPS niet altijd de oorzaak is van ruzies. Want kom op.. mijn normen en waarden zijn vrij normaal (strikt maar normaal), alleen reageer ik zoveel heftiger dan anderen. Maar die reacties maken dat men denkt dat ik de schuldige ben. En ze zien het niet zo (niet dat ze me als schuldig zagen, maar wel als grote oorzaak ervan). Maar ze zien nu dus ook in dat andere mensen ook echt klote kunnen zijn en ik daarop dan wel heftig reageer maar wel terecht (maar te heftig!!)… dit gaan ze weer vergeten dat weet ik zeker. maar dat vind ik ook niet erg, ze zijn mensen. Lieve mensen maar mensne.. en dan kunnen ze niet constant zichzelf herrinneren aan t feit dat ik ook wel eens gelijk heb

En voor het eerst dat ze meer hulp willen. Ik weet niet of ik wel een 'systeemgesprek' wil, ga het al snel doen omdat zij t willen.

Merk dat het lastig is deze wonden. Ze doen pijn, of gaan jeuken (wel goed nieuws) en in deze warmte met lange mouwen is klote.. zwaar klote.. maar dat is dan wel mijn schuld. Toch blijft het vervelend en klote. En ook triggerend als ik ze ga behandelen om ze niet open te halen of verder te snijden. (want bij verschonen kom ik terug naar de situatie en dus terug in de emoties en dus terug in de snij drang). Ik zorg ervoor dat ik ze deze keer goed verzorg. Maar is behoorlijk lastig.

Dus tot voor nu, elke dag iets proberen te doen.. overdag en 's avonds. Of werken/ therapie/ afsrpeken of heel vroeg naarr bed. En dan zie ik later wel hoe ik er verder mee om moet gaan en hoe ik er weer van kan leren.

Als dat al kan….

blank.. no titel..

net met studie adviseur gepraat: is het niet beter dat je stopt met deze studie. Ik: nee, ik kan studeren, althans de stof is makkelijk. Zei: misschien moet je dan maar beter niet studeren.

dank U.

dus nu krijg ik ook nog eens te horen dat ik niet kan studeren. thanks. ik haat mezelf. nee ik haat de stoornis en op dit moment heel veel mensne om me heen die zorgen dat ik me klote voel. en ik haat het feit dat ik niet "normaal"ben.

elk stukje stress, therapie, flasback, ruzie, kritiek what not.. maakt me wanhopig. een waardeloze trut. een dom walgelijk mens. ik kan niet studeren. ik kan de therapie niet aan. ik kan niet eens mn automutilatie en drank onder controle houden. ik kan niks.

misschien moet ik er maar mee gaan kappen. klaar. wat heb ik aan ditalles als ik toch ongelukkig blijf.

sommige mensen.. kan ik werkelijk door de kop schieten.

De laatste tijden heb ik weer (helaas) veel last van flashbacks. De nare dingen die gebeurde.. maar ook de leuke dingen met hxe9m vorig jaar. Waar ik last van heb.
Ik vind het lastig, ik zie hem ook iets vaker nu (door werk). en dat maakt het niet echt heel heel heel erg gemakkelijk. Maar praten erover lukt me niet. Ik voel me bezwaard erover te beginnen, en ik krijg ook niet echt de steun die ik nodig heb. Soms, nee vaak eigenlijk, wil ik dat mensen vragen hoe t met dat gaat. Met het verwerken van aantal jaar geleden en nare gebeurtenissen (seksueel dus). ik kan t niet echt opschrijven merk ik al. Maar ik merk dus dat niemand echt vraagt: goh kan je het verwerken, hoe kan ik je helpen, kan ik je steunen of knuffelen. of (wat ik soms echt tot schande verwijt naar mn broer en vader) : kan ik ze niet in elkaar slaan voor je. Ik vind dit echt erg dat ik dit denk, dat ik dit wil. Maar tja. ik schrijf t op. ik zeg t niet. tegen niemand niet, zelfs niet therapeut.

Is het een obstakel voor mijn omgeving om te vragen hoe de verwerking loopt? denk men dat ik erover heen ben. Kan ik me gewoon niet voorstellen. ik bedoel. ja ik heb klote dingen mee gemaakt, dat verwerk je toch niet zomaar? maar er wordt niet over gepraat. en mijn gedrag? als een hoer gedragen, en ik vind t wel goed zo. ik bedoel maar hoe hypocriet en averechts is dit? ik weet echter wel wat ik wil. maar kan t niet. ik huil nu en wil schreeuwen. snijden, drank, coke, dood.
waarom vraagt niemand t? of heeft t ook met mijn reacties te maken? want ik hoor wel vaker dat t moeilijk is kritiek of what ever te geven omdat ze bang zijn dat ik dan in n crisis geraak. Tja, maar die kans is er altijd, dus ook zonder kritiek. en kritiek is ook fijn, brengt me naar de grond, geaard me. zorgt dat ik zie dat emoties te ver overstijgen.

Heb t met therapeut over gehad, over de bps bedoel ik en beetje over wat ik nu ervaar qua flashbacks met hxe9m. maar er was te weinig tijd.  hoe moet ik dit oplossen? kan dit ook opgelost worden?
uberhaupt… kan ik ooit normaal functioneren? want ik voel van niet. En je kan van alles zeggen: negatief zelfbeeld, niet realistich maar sommige dingen die voel ik werkelijk goed aan. Ik voel de pijn anderen, leugens van anderen en ik voel ook wat ik wel of niet kan. En ik weet het. Maar ja, hoe kan je tegen je ouders zeggen: eigenlijk wil ik opgeven, maar ik blijf probreren door en om en voor jullie. hoe kan je zeggen dat je een soort van testament al klaar hebt. Met de weet dat t snel over is, de pijn. maar de pijn bij je ouders en vriendne blijft wel. Hoe kan je zeggen dat je eigenlijk niet meer wilt en gewoon DOOD wilt, maar dat t niet lukt omdat die klote mensen je niet willen los laten?

want eigenlijk. ik heb de kracht er niet meer voor. het is gestopt. het is klaar.
maar hoevaak hgeb ik een suicide poging gedaan? 10 keer? zoiets? en dan stopt t op tijd. wordt je gered bij de trein, werken de pillen niet (te weinig dus zelfs na 20 pillen) of is t net niet diep genoeg door gesneden.

ik ga mn bed in vandaag. ik kom er niet meer uit.

afgelopen maandag weer tweede keer groep gehad. Vond t erg lastig!! Nu was iedereen wxe9l aanwezig, wat mij onzeker maakt. Aangezien ik nietmand ken en ik zeker weet dat ze me stom en lelijk en dik vinden. Dus was gesloten. De opening begint met het bespreken van ‘huiswerk’. ik had wat crisisen die weken daarvoor, en vond t lastig om zoiets in de groep te gooien. Uberhaupt om open te zijn. Liet maar snel de beurt voorbij gaan. Na de pauze ga je dan verder met ‘huiswerk’ voor de volgende week. We moesten de relationele geest-wijze geest en emotionele geest tekenen, hoe dat er voor jezelf uitziet. Nou ik ging lekker aan de slag!! heerlijk even de angst en emotie kwijt op papier. Maar aangezien perfectionisme niet lekker werkt met een tijdslimiet liep ik al gauw tegen t blok. En ik moest nog een geest af tekeken. Ben er niet tevreden over. Maar ik dacht, ach het is voor mezelf, niemand ziet t. FOUT. want voor de voglende keer moeten we leren beschrijvend aan de slag te gaan. Dingen beschrijven en niet veroordelen. Met als oefening, juist de tekeningen. Damn. Liep vast, durfde niets te zeggen over wat ik zag bij anderen, was bang dat ze me dom vonden. En was ook bang dat ze mn tekening lelijk etc vonden. dus zat niet lekker in mn vel. Moest bijna janken, maar hield ze in door in mn benen en armen te knijpen. Na de setting belde ik mn vader, en was erg in de war. Beter valt dit niet te omschrijven. Ik snapte zelf niet waar ik mee zat, en kon t ook niet uitleggen.
Terug thuis, was ik wat rustiger. Maar ‘s avonds liep de spanning weer op, en reageerde het uit op Pyrrha. Niet fysiek maar verbaal. Moest me zo erg inhouden haar iets niet aan te doen. Vind t eng me zo te voelen. Want ik zou noooit pyrrha pijn willen doen, ookal kan je haar echt wel eens levend willen villen. Maar vind t eng dat ik me dan zo voel en weet nooit zo goed hoe ik mn woede moet inpalmen. Ik wil t niet uiten op haar, ze snapt t niet.

De rest van de week erg moe en druk in mn hoofd. Ik kijk uit naar mn verjaardag, maar ook weer niet. Ik krijg aandacht (jeeej ) en het is leuk. Maar de volgende dag voel ik me altijd klote en depressief. weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan. T scheelde vorig jaar met J en S dat ik samen met ze woonde. Maar nu ben ik ook alleen. maarja tja. tja.

en dan studie. veel en gedachtes zijn nog meer. Dus heb amper de concentratie er aan te zitten. Dan werkt t mooie weer all helemaal NIET mee.. ik kan niet genieten van de zon want maak me dan ongerust over mn studie. Ik kan niet genieten van mn studie omdat gedachtes en gevoelens zo hoog liggen.

same old same old…

Vandaag had ik voor de eerste keer de DGT-groep. Ik was gespannen, maar had het niet echt helemaal door. Ik wilde niet gaan, dacht dat het kwam omdat ik doodop ben. Vanochtend om 04:00 opgestaan omdat pyrrha heel nodig naar buiten moest. Daarna kon ik natuurlijk geen oog dicht doen, maar zij wel. natuuuuurlijk!!!

maar ik liep naar de metro. Moest even wachten (het kritische punt voor mij om weer terug te lopen). Maar opeens zat ik in de metro, na een aantal sigaretten in 10 minuten. En dan wordt de druk om terug te gaan iets minder, en de druk om te gaan groter. Ik ging dus uiteindelijk. Ik moest eerst even een kennismakings gesprek met xe9xe9n van de ‘trainers’ hebben, over de regels over DGT. Zeer duidelijk.. ik mag niet meer dan vier keer achter elkaar afwezig zijn. Eigenlijk moet ik gewoon proberen elke keer op te komen dagen.. want dan alleen kan het helpen, althans kan t misschien helpen. En.. wat misschien ook wel het belangrijkste is.. ik mag niet onder invloed van alcohol en/ of drugs zijn. natuurlijk weet ik dit wel, maar op papier zet me soms even net weer meer aan t denken?!!

We zouden met z’n zessen zijn, met mij inbegrepen. Maar helaas hadden zowieso twee al van te voren afgebeld. en twee anderen kwamen gewoon niet opdagen. Helaas. Nuja helaaas, zeer klote zelfs. Eerste (en nog steeds) gedachte: ze kwamen niet omdat ik, de stomme klote nieuweling, zou komen. Tja.
Veel over de eerste training weet ik al, tja de invloeden (genetisch en omgeving) voor bps. Merkte wel dat ik amper met mn concentratie en gedachtes erbij kon blijven. Ik zat om me heen te kijken, constant de kamer te controleren. de mensen te traceren, te meten en te bepalen wat ze denken over mij… tja again.

Nu voel ik eerlijk gezegt niet veel, of eigenlijk niks. Maar merkte wel dat ik het wel (denk ik) fijn vind mensen te ontmoeten die t zelfde voelen en denken.. natuurlijk niet geheel maar zeker veel meer in de buurt dan mijn ouders en vrienden. En dat heb ik toch wel nodig, want ik blijf me apart en maf en dom en raar voelen, (zowieso), maar vooral bij de "normale" mensen. Klinkt beetje lullig, zo bedoel ik het zeker niet. Maar… soms heb ook behoefte aan lotgenoten, die echt weten waar je het over hebt. Hoe stom het is dat sommige gedachtes en gevoelens opeens omhoog komen, dat je moeilijk en langzaam naar een lager level kan komen, en dat spanning zoveel weergeeft. Dat je stomme dingen doet.. maar vooral dat je eraan wilt werken. Niemand kan een ander voor 100% begrijpen, maar iemand die het zelfde meemaakt, komt toch net wat dichterbij..
ik bedoel maar.. verlatingsangst.. bij iedereen. Niemand begrijpt het echt. Voelt het zoals ik het voel, de verlammende angst, verdriet en angst bij dit gevoel.

Voor de rest heb ik nog steeds moeite met N. Vind het moeilijk om toe te geven. Ik weet dat t voornamelijk met mijn gedrag te maken had: aanhankelijker, erg afstandelijk, alleen seks willen, ruzie met mensen terwijl hij in een mijn kamer zat. Tja. wat zou je anders denken: dat mens is maf. En t feit dat ik ook nog eens niet eerlijk tegen hem was. En ik weet bijna zeker dat hij t toch echt wel weet. Ergens wil ik die tijd weer terug.. ik kan me moeilijk heugen wanneer ik zoveel had gelachen. Ik lachte bijna altijd wel.. was gezellig. En, ookal ondanks zijn inlevingsvermogen en aandachtsproblematiek, wist ik wel dat hij iets snapte. Maarja. Dat is verledentijd.. Maar het heden: hoe moet ik dan verder? Want met mannen, ik weet dat ik geen relatie aan kan. Maar ik zou t niet heel heel heel erg vinden om een relatie te hebben. En dan de angst dat hij weg gaat, me verlaat omdat ik dom, lelijk, vet, walgelijk etc ben.

Eigenlijk kan ik wel duizenden bladzijdes schrijven over hem, andern etc. Maar t gaat me toch niet helpen. Nooit. Het praten helpt me niet, althans tot nu toe.

stress.

ik kan gewoon niet meer dan twee dingen op xe9xe9n dag doen. Zelf xe9xe9n telefoontje, boodschappen en studie is dan te veel. belachelijk. Ik kan komende twee weken even niet naar therapie door tentamens. Maar dat mag niet van de therapie.. dus moet ik voor tentamen even langs komen. Ik merk de stress al oplopen. Ik loop al ontzettend achter, en dan moet ik ook nog eens naar therapie. Klinkt erg klagerig.. maar zo ervaar ik het ontzettend.
Maar het is wel goed van dgt dat dit moet, anders zou ik het vaker doen, zonder een geldige reden. Toch merk ik de stress, dit merk ik omdat ik me niet kan concentreren, ik de neiging en gedrag van destructie heb etc.

Je wordt gewoon wakkker. Studie is leuk, vrienden zijn leuk, pyrrha is leuk, werk is leuk. Maar dan wordt je wakker en zie je de feiten onder ogen. Studie gaat nog jaren duren, ik doe ongeveer twee-drie jaar over xe9xe9n studiejaar. de vraag of ik uberhaupt mn bachelor en master ga halen is erg lastig. Het voelt nutteloos, als ik me zo depressief voel. Waarom zou ik studie doen, als ik niet eens wil leven en kan leven. Pyrrha is mn engeltje, tevens C en S. Maar toch merk ik constant de angsten, terecht of onterecht doet er even niet aan toe. Dat het me moeite kost om af te spreken, terwijl ik eigenlijk weet dat t altijd wel leuk is. Maar ook weet ik dat ik me daarna toch weer klote voel. ik probeer te genieten van de leuke dagen, maar de angst en het feit dat down gevoel omhoog komt..

Als ik dit van andere mensen hoor en lees, denk ik waarschijnlijk zoals mn omgeving. Nou toch iets anders, maar je probeert altijd positiviteit door te geven. De goede dingen op te noemen. Ik lees de reacties hier, en ik voel ze niet. Ik vind het wel fijn, maar het voelt niet als waarheid. Ik ga misschien in een aantal dignen vooruit (alcohol bijvoorbeeld) maar ik vervang het met andere dingen. Ergens, als ik erg ‘duister’ voel wil ik helemaal NIET horen dat t wel goed komt, nee want mijn gevoel wordt op dat moment (naar mijn mening) niet serieus genomen. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Ik weet dat mn gevoelens en gedachtes wel serieus genomen worden, maar ik voel me zo hypocriet, omdat ik niet alles kan vertellen. of zo iets?
mn geest is alweer helemaal wazig. ik geloof datik in cirkeltjes denk en schrijf. En dan moet ik ook nog studeren. en straks geld verdienen, tja want dat moet ook.

Familie, en waaronder C en S zeker behoren, zijn erg dierbaar voor me. Het maakt dat ik probeer door te gaan, niet om een schuld gevoel aan te praten als er iets mis is gegaan, maar meer als tja iets haha. maar de constante angst voor verlating, zelf door zappa, Pyrrha en huppie.. damn.

soms beheersen angsten, woede en verdriet je leven, of eigenlijk soms komen blije gevoelens en beheersen die je gevoel voor xe9xe9 dag (?). je vecht, je probeert, je probeert ook eerlijk te zijn, maar je loopt tegen de muur door aangeleerd gedrag en diepliggende gevoelens en gedachtes.

Gaat dit over? ik denk het niet

S*

Vandaag, zeven jaar geleden rond 20:10, werd Ballou overreden. Ballou was mijn kat, niet zomaar een kat, maar mijn kat. Hij was er voor me als ik me leeg, alleen, verdrietig, down en woest voelde. Hij was zo lief, en puur. en maf . Hij vertrouwd eigenlijk niemand, zelfs niet mn ouders en broertje. Maar mij wel, zelfs al was ik woest, dan dook hij niet weg. Hij kwam naar me toe, met zn siamese gejank en zn lieve lichaam. hij speelde altijd met mn tenen als ik onder t dekbed lag. Soms pakte hij ook echt mijn temen, dat was pijnlijk, en hij schrok ook. Maar hij genoot ervan om te spelen, te knufflelen en in me te kruipen. Ik verloor hem zeven jaar geleden, we waren net twee maanden in een nieuw huis, een huis waar ik niet naar toe wilde. De verandering was te groot voor me (al was het in het zelfde dorp), maar mijn plek van veiligheid moest ik loslaten en een nieuwe kamer krijgen. Ik was boos, woest en verdrietig dat ik weg moest. En dan twee maanden later gaat Ballou dood. Ik kon niet ‘mooi’ rouwen om hem, ik kon alleen maar aan de klootzak denken die hem overreden had en het bloederige kopje. Het warme lichaam.
die avond was ik aan et lezen voor Engels, ik moest een boek uitlezen en het was een rot boek. ik had witte kleren aan en witte schoenen, iets wat ik eigenlijk nooit draag. we werden opgebeld. ‘er is een kat aangereden’. ik hoor mezelf denken; laat het Zappa zijn (sorry, walgelijke gedachte en schaam me). maar nee het was Ballou. ik snapte het niet, ik stond bij de piano, dat dicht bij de hal staat. ik weet niet wat ik gezegt heb tegen mn ouders. maar ik was opeens buiten. en werd woest. en lag op de grond. en opeens was ik in mn kamer en scheurde T-shirts kapot en sloeg mezelf. Het werd wazig en ik weet niet goed meer wat er daarna is gebeurd. en toen was ik beneden, R. had Ballou opgepakt en zn gezichtje bedekt. hij was nog warm. Ik wilde zn gezicht zien,R raadde het me af maar begreep denk ik dat ik het moest zien. Walgelijk. hoe kan iemand over Ballou rijden, en het niet merken en door rijden?????????????Hij was er niet meer, hij verliet me. hij is afgepakt. Maanden pijn gehad, en nog steeds. Soms zie ik hem.. soms in een droom soms in het echte leven. Hallucinatie achtig.
de volgende dag moesten we hem wegbrengen voor begrafenis. R moest huilen, wat ik niet gewent ben. Later begreep ik dat hij zich schuldig voelde. Hij was aan het stofzuigen, en Ballou was altijd al angstig. Hij deed de deur open en Ballou ging weg. en toen werd hij overreden. Ik ging nog naar school deze dag. Thuis zijn was moeilijk. Soms zg ik hem en ik schrok. en dan wist ik weer dat hij nooit meer komt. nooit meer. Vanaf toe ging het eigenlijk echt bergafwaarts, met mijn gedrag.

het doet pijn. het is stom. het is geen mens. het is maar een kat. maar wel een kat met eigen karakter, liefde, steun en heel gek. misschien dat hij daarom naar me toe trok, twee gekken op de trap. hij zocht altijd die rare plekken op om bescherming te krijgen en te geven. maf lief mooi en geweldige Ballou. Ik weet nog dat een aantal jaren daarvoor zijn staart bijna in de fik stond. Hij was gek op het auqarium en ging altijd ‘jagen’. Voor alle andere beesten was hij bang, behalve kikkers en vissen. Zelfs een vlieg vond hij eng. Maar goed hij zat op het aqarium en een kaars stond er ook op.. hup zn staart in de kaars. Gek beest. Hij voelde het niet eens.

Deze dag is moeilijk voor me. Ballou zn dood triggerde emoties, verdriet, destructie en woede op. Ik voel weer veel pijn van alles wat ik heb meegemaakt. zeker de laatste tijd. Ik kan de woorden/ zinnen merk ik niet opschrijven. het doet me te veel pijn. Wat hij me heeft aangedaan, wat al die andere hebben gedaan. Waarom ik snij, alcohol gebruik, slecht eet en afentoe coke gebruik. en andere dingen.
ik merk wel dat ik afleiding wil, in een slechte manier. Afleiding als in van zelfverwonding, overdosis, te veel drinken, onveilige seks, de straat op. ik weet ook niet wat ik ga doen. Misschien moet ik iemand bellen. maar kan het niet.

ik wil verdoving en weg

Gister het tweede gesprek met mn nieuwe psycholoog gehad, tweede afspraak voor follow up.
Ik heb het idee dat hij echt weet wat BPS inoudt, dat hij ervaring heeft ermee.. en dat vind ik fijn. Tot nu toe merkte ik gewoon echt dat men niet zo goed wist wat en hoe.. maar hij straalt iets uit waarbij ik me serieus genomen voel en denk ook een btje veilig. Volgende week gaan we doelen bespreken en denk ook het contract opstellen.

Mn dag ging redelijk, gister. Tot dat ik erachter kwam dat ik een vijf had voor statistiek. Ik raakte down en verdrietig en destructief en helemal in de war. Wiskunde is iets wat ik tenmiste WEL kan, en dan een vijf?!!!! voel me zo DOM. nog steeds helaas. Ik had gebeld met mn moeder, gesproken met C. mn vader hoorde opeens iets en vroeg wat er aan de hand was, over skype. Ik kon amper normaal praten, alleen maar raar snikken. Hij kwam gelijk langs mn huis. ik kon geen nee zeggen. Achteraf is het goed van hem dat hij dat doet, want ik denk dat ik anders echt was gaan snijden, en weer overmedicatie nemen. Uiteindelijk werd ik een beetje rustiger. En gingen we praten, over hoe het kan. En rationeel dat ik niet dom ben, en dat ik examenvrees heb en dat een mogelijke oorzaak is voor t cijfer, en dat de wereld niet over is, en nog meer. Vond het fijn en lief van mn ouders en C dat ze tijd namen en me serieus namen. Mn moeder moest me wel over skype toeschreeuwen dat t nu over was met mezelf zo down te prten. Waardoor ik nog meer moest huilen.
Ik voel me vandaag niet echt geaard. Ik weet niet echt, voel me gemeng meer denk ik. De ene keer moet ik keihrd janken en neig ik n mes te pakken. Het andere moment ben ‘weg’ en voel ik niks. Weet ook niet zogoed wat ik ermee aaanmoet.

Vanochten tekenspullen gekocht, om afleiding te krijgen. Ben al flink bezig geweest. T begon redelijk mooi, althns voor iemand die niet kan tekenen, maar daarna werd t door gevoelens verkloot.

Ik ben in de war merk ik. Ik spring van hak op de tak in mn gedachtes, zinnen, gedrag. alles. en dan moet ik ook vanavond mn huis uit. Dn wel gezellig met C en S afspreken. En dat vind ik altijd fijn, ze zijn mijn steun en toeverlaat. Maar wil niet dat de avond klote wordt, en dat ik de sfeer ga overnemen met mn stemmingswisselingen…

Ik had t idee dat ik weer moest schrijven, om mn gedchtes te ordenen. Maar het is alleen maar vager geworden.. mission, not done!!!

weer veel emoties en ook weer niet. Het enige wat ik wil is de hele dag liggen in bed, slapen en de dag proberen door te komen.

Tevens wil ik ook met vrienden afspreken, me kunnen concentreren, proberen tegen te gaan tegen alcohol en snijden. Maar de energie kan ik niet terug vinden. Ik probeer het. Maar op de xe9xe9n of andere manier lukt het me niet.

Anderhalf maand geleden kreeg ik longontsteking. Erg klote natuurlijk, zeker voor  iemand die niet ziek kan zijn. Ik haat het om stil te liggen in bed en niks te mogen doen, dan behalve slapen en ontspannen. Maar ik kon ook niet anders. Als ik koppig was en toch naar butien ging, werd ik al naar paar minuten moe van t lopen. Ik sliep heel slecht, sliep pas rond 7 of 11 uur ‘s ochtends. En op een vroege ochtend moest ik overgeven. Alleen maar bloed. Ik schrok me dood.  Eerst dacht ik dat het door de longontsteking kwam, maar was er niet zeker van. In paniek mijn ouders gebeld of ik niet naar t ziekenhuis toe moet? nee ik moest even slapen en gelijk de dokter bellen om 8 uur. Heb ik gedaan, er werden longfotos gemaakt en bloed geprikt. Ook de enge ziekte werd bekeken (hiv). Het resultaat was onduidelijk. Maar daarna heb ik niet meer bloed overgegeven.
Tot een paar weken geleden. Ik had veel pijnstillers geslikt en drie flessen wijn op. Ik wilde rust en niks voelen. Dat was aardig gelukt. De volgende dag was ik misselijk en moest (natuurlijk) overgeven. Deze keer heel veel bloed. Ik was apatisch en kon me niet zo veel schelen wat hier aan de hand was. Tot dat ik de tweede keer die dag weer ontiegelijke veel bloed overgaf. Ik maakte me wat meer zorgen, maar niet genoeg om de dokter te bellen. Tot nu toe nog geen bloed. Maar ik weet waar het van komt: alcohol voornamelijk en de pillen hebben ook niet echt goed bijgedragen. Die dag was ik bang om uberhaupt iets te eten of drinken (lees wijn). en heb ik ook amper wat gedronken. Sindsdien ging het beter met het drinken, nog minder drinken. Maar de laatste tijd gaat het niet meer goed en ‘vergeet’ waarom ik wil afbouwen met alcohol. En heb ik sinds 2 1/2 maand weer inde ochtend gedronken. Baal er enigszins van. Anderszijds kan het me ook niks schelen. Want weer voel ik niks. Wordt ik moe en kan ik weer slapen.
Vandaag probeer ik er weer beter te doen. Niet meer inde middag (al helemaal niet meer in de ochtend). Erg lastig merk ik. Maar het is iets waar ik me doorheen moet zetten, toch?

Nieuwe hulp (dgt behandeling) loopt niet goed. constant is er mis communicatie of ziekte. Erg vervelend. (aan de andere kant ook weer niet). Ach.. denk ik nu maar. Netals de rest van mijn gezondheid. Ik denk dat ik nog steeds niet van de longontsteking ben genezen, maar doe er ook niks aan.
Er is nietecht een wil om voor mezelf te zorgen. Soms lukt het me, maar meestal omdat ik bang ben dat andere mensen zich zorgen maken. Schuld gevoel over hun zorgen en pijn.

Ik ben redelijk open naar iedereen, ik vertel vaak wat voor stoms ik nou weer heb geflikt. Maar lucht niet op. Het brengt ook geen oplossing. (wat ik logisch vind want het moet van mij komen).
Nog zo iets: therapeuten weten niet wat ze met me aanmoeten. Ze weten het gewoonniet. Nou lekker dan, als zij het nietweten, en ik niet? hoe moet het dan verder? Ik weet waar ik mee zit, ik weet wat mijn valkuilen zijn, mijn gevoelens en pijn. Maar ik weet niet hoe ik dit moet aanpakken. En de rest ook niet. Voel me erg verloren.
Heb wel aangegeven bij nieuwe instelling dat ik niet iemand moet hebben waar ik zo over heen kan lopen en manipuleren. Ik was in een ‘ gezonde ‘ fase. Lees dit niet alsof ik denk dat ik ziek ben, alsof ik bordeline ben. Nee ik heb bordeline.. ik ben Sannae en heb wat klote dingen. Maar merk altijd wel het verschil tussen mij en mijn negatieve fase. Bij de mij- fase.. ben ik rationeler en zie ik in wat me enigzins zou kunnen helpen. Zoals een sterker iemand als therapeut, zoals M. Bij haar kon ik amper manipuleren en liegen. Dat was beter. Ze was goed en zag waar ik mee zit. Niet dat ze antwoorden wist, maar ze stak ook niet haar handen in dr haar en gaf het op. Nee ze bleef bij me, me steunen. De andere therapeuten geloven me wel, maar kunnen niks. damn. Soms heb ik (klinkt errrrg arogant) het idee dat zelfs ik meer weet dan hun :S. Maar misschien is het ook zo , ben ik gewoon te slim.

grapje, zoals de meeste weten, maar goed.
ik weet niet, ik wil zoveel kwijt. Zoveel schrijven. Maar kan me niet openstellen. Hoofd zit vol met vanalles. emotie is leeg en down. en ik weet niet goed wat ik er mee moet.

Liefs,
S

niemand.. dat is wat ik altijd voel. bang voor afwijzing, verlating, angst en destructie. en het uiten hiervan.
Ik heb niemand

Ik kan niet praten met mn vrienden over mn pijn, gedachtes en gevoelens. niet echt. Ik zeg dan wel de dingen/ gedrag (aka snijden, kotsen, niet-eten/ drinken) maar ik voel het. Ze hebben er genoeg van.
En dat vind ik logisch,
Elke keer weer het zelfde verhaal
En uiteindelijk raak ik ze kwijt ik zie het nu al.

Laatste tijd droom, nee nachtmerrie, ik over de mannen en vooral n. Ik heb wat mee gemaakt met n, naast de pijn, ik ga er niet verder op in, men weet wat ik bedoel. Al gelooft niemand het. De pijn van afgewezen voelen  EN verlaten. voor de zoveelste keer. Waarom? ik klink erg slachtofferig. (geen woord i know)
Maar zo voel ik me. triest hea? ja ik heb veel mee gemaakt, en nog steeds ben ik een slachtoffer, niet iemand die vecht

zwak
heel zwak

heb mezelf weer gepijnigd op verschillende manieren. Ben ik trots. Ik denk niet, maar waarom moet ik het hier melden? wil ik weeeeer aandacht? het schijnt bij mij te horen. Aandacht.
Krijg ik het niet, dan zoek ik het.. is dat de reden dat ik wordt betast of aangerand of zelfs v door mannen? omdat ik het wil..
ben ik ZO ziek?
ik wil aandacht, dat zeg ik eerlijk. Ik schaam me dood hiervoor. heel erg. sorry mijn lieve ouders en vriendin(nen). en mezelf. zie je ik schrijf een log en alles draait om mij.
Nooit om anderen.

Egocentrisch

aandachtzoeker

vind het heel lastig om vandaag niet destructief te zijn. Is ook niet gelukt. Drank was weer veels te veel. krassen gister en vandaag. (en snijden)

waarom.
want eigenlijk heb ik alles wat men wilt. Ik ben niet arm, ik kan water/ eten hebben wanneer ik wil
ik heb mn ouders, vriendinnen (althans dat dacht ik) en mn hond. Ja ik heb mn pijn, ik doe domme dingen en krijg meer pijnlijke ervaringne en elke dag depressieve gevoelens. Maar voor de rest heb ik alles. eigenlijk…????????

maar toch ben ik heel ongelukkig.
de angst, woede, verdriet.
het nekt me

Heel erg
terwijl ik niet mag/ NEE ik mag niet te HOREN klagen
damn er zijn miljoenen, biljoenen kinderen en mensen die meer pijn hebben.

En wat doe ik? klagen. En wat doe ik nu al helemaal.. ik klaag over het klagen, Als ik niet bps hebt dan heb ik wel een heeeeeel egocentrische karakter.. HA.. 
Maar het is waar. ik praat alleen maar overmezelf. oh wat ben ik zielig, oh wat heb ik een pijn, ik wordt weeeeer verlaten, lelijk , VET, afgewezen, gehaat.
Maar ik vertel niet de leuke dingen…zoals laatst. Mn moeder vond het zo fijn om met me en Pyrrha uit te gaan. Of dat ik thuis kom en dat ze het fijn vind. Of dat J hier kwam en we een gezellige avond hebben gehad. Of andere dingen. Nee ik moet zeiken.

heel veel

even weer klagen:
ik ben het leven zat. Ik wil niet meer. Ik doe het toch. Want ik heb Y,R,P,B, J,S (C??) en veel meer. is het raar dat je dan doorzet? voor iemand anders?  of hoort dit? ik weet niet.
Zelfmoord vind ik eigenlijk niet kunnen. Ik weet hoe mensen zich kunnen voelen (hell ik voel het zelf) de reden dat ik het nie doe komt eigenlijk door mn omgeving. Ik kan ze niet pijn doen.
Al leef ik zelf (nog tig jaren) met pijn
nooit doe ik ze de pijn aan die ik voel

al wil ik het